in Steenbergen, een rustig dorpje in het westen van Brabant. Na twee jaar verhuist zij met haar ouders naar Roosendaal en blijft daar tot haar twintigste levensjaar. Tijdens de puberteit ontwikkelt zich bij Nell de behoefte om, dat wat haar bezighoudt, op te schrijven. Steeds vaker maakt zij gedichten; ook kleine verhaaltjes worden niet geschuwd. Altijd is zij omringd met papier om eventuele invallen ter plekke zwart op wit te zetten.
In 1976 slaat zij haar vleugels uit en komt terecht in Goes. Daar volgt ze diverse deeltijdopleidingen en wil – na het behalen van het colloquium doctum - alsnog gaan studeren aan de Sociale Academie te Breda. Het loopt echter anders dan gepland als zij haar huidige man ontmoet.
Van 1982 tot 2000 is zij werkzaam als ambtenaar bij een lokale overheidsinstantie. Zij ziet zich om gezondheidsredenen genoodzaakt te stoppen.

Nell hervat het schrijven Zij stort zich op dat wat haar altijd het meest geboeid heeft: de poëzie. In tegenstelling tot vroeger krijgt het nu een meer serieuze basis. Ze merkt dat zij in haar gedichten alles kwijt kan wat haar bezighoudt, met name menselijke relaties en alles wat daaruit voortvloeit, vormen een dankbaar onderwerp.
Eerst publiceert zij nog op de daarvoor bestemde sites op internet, maar al snel stuurt zij poëzie in naar literaire e-zines, zoals Meander en ‘t (Muzen-)koeriertje en krijgt daar vervolgens een eigen auteurspagina.
In 2007 studeert zij Letterkunde (onderdeel van de bacheloropleiding Algemene Cultuurwetenschappen) aan de Open Universiteit, die zij succesvol afrondt. Daarna zet zij haar studie voort met Zakelijke Communicatie en Culturele dialoog - lezen en schrijven tussen twee culturen -.