Ode aan Asten
waar ik het stenen huis bewoon
de Oostenwind zijn richting kiest
waar ik de tijd in bronzen vormen giet
mijn dagen met geplukte sterren vul
waar ik in afgegraven lagen
de indruk van een kind herken
de wereld lijkt er toegedekt
met resten sluimerende weemoed
maar als de wind het vuur tot leven wekt
en water zich aan aarde hecht
ontkiem ik in haar moederschoot
ik ben er in mijn elementen
| © Nell Nijssen (07-09-2008) |