Roep van de Peel
de man sprak over veenmosveen
een dorp in de verstilde Peel
ik wist niet wat te voelen
dat plekje vertelde me zoveel
hetzelfde woord; een andere mond
niets wees erop
dat jij het was die naast me stond
jij zei het toen
- en ik geloof dat het gisteren was -
jouw allerlaatste dag:
ik was nog in Helenaveen
er heerste levenloze afwachttijd
verlangen naar nog één keertje maar
druppelde uit bleke ogen
een blauwe hand kroop naar opzij
en altijd heb ik beter willen weten
waar het lag of wat je dacht te vinden
daar in het diepe veenmosveen
wat blijft knagen is de zekerheid:
we gaan er nooit meer samen heen
| © Nell Nijssen (07-09-2008) |